O Vendedor De Amendoins

Se o mallorquino joan guasp (1943) entra na literatura serodiamente,cun libro de contos publicado en 1977, pódese afirmar que é naliteratura dramática onde o seu nome máis sobresae. hoxe, abiblioteca-arquivo edita a súa última peza publicada, o vendedor deamendo¡ns (2001).obra de concepción formal que obedece á estruturaclásica -formulación, nó, desenlace, a¡nda que estea dividida como sefose saboroso e completo xantar: entrante, acto (prato) único esobremesa-, que o autor domina á perfección, é unha peza sinxela edixestiva, mais cargada dunha sutil iron¡a e vestida con s¡mboloscotiáns facilmente identificábeis.o vendedor de amendo¡ns inscr¡besena esteira do "desbarato" mallorquino, que llorençvillalonga elevou a obra de arte. nesta peza, joan guasp usa dunhassituacións próximas ao teatro do absurdo, mais, como afirma gabrielsabrafin, un absurdo que desemboca na caricatura. unha caricaturacr¡tica, sobre todo, das institucións que asoballan o sercontemporáneo e mais da falta de comunicación entre as propiaspersoas.